Love your land - Hate the system

Ὤ! Πόλη!

Ὤ! Πόλη! Ἐσὺ τοῦ πράσινου διθάλασσο ὅραμα,
Πατρίδα τῆς Πατρίδας μου, οἱ Σουλτάνοι
Σὲ ντρόπιασαν, ἐμάρανέ σε ὁ Ξεπεσμός.
Ὅμως ὁ Ἀθάνατος Ἀϊτὸς δὲ σὲ ξεχνάει.

Ἀπὸ Βοριᾶ, ἀπὸ Δύση κι ἀπ᾿ Ἀνατολή,
Ἀράδα κράδα δοξαστὴς ρηγάδων τροπαιοφόρων,
Γυρνάει τὶς νύχτες πρὸς ἐσὲ νὰ στάξει δάκρυα πύρινα.
Ἀπάνου ἀπ᾿ τοὺς τάφους τῶν Αὐτοκρατόρων.

~ Κ. Παλαμάς

Περί ισότητας

Δεν μπορούμε να αναρωτηθούμε αν η γυναίκα είναι ανώτερη ή κατώτερη από τον άντρα, όπως και δεν μπορούμε να αναρωτηθούμε άμα το νερό είναι ανώτερο ή κατώτερο από την φωτιά... Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μία γυναίκα η οποία είναι τέλεια ως γυναίκα είναι ανώτερη από έναν άνδρα που δεν είναι τέλειος ως άνδρας, όπως και ένας γεωργός που είναι πιστός στη γη του και εκτελεί σωστά τα καθήκοντα του, είναι ανώτερος από έναν βασιλιά που δεν εκτελεί σωστά τα δικά του καθήκοντα. ~ Julius Evola

Πίσω στα βασικά

Καλησπέρα, μετά από πολύ καιρό.

Ο χώρος είναι σε στάδιο αναβάθμισης. Ως μέρος αυτού, έχω κρατήσει ζωντανές κάποιες επιλεγμένες αναρτήσεις της τριετίας 2007-09, αλλά η συντριπτική πλειοψηφία, μέχρι και τα τελευταία άρθρα που είχαν ανεβεί αρχές του 2013, έχουν αφαιρεθεί.

Η πραγματικότητα είναι ότι στον πολιτικό στίβο, οι ελπίδες μας στην Ελλάδα και στην Ευρώπη έχουν διαψευστεί. Τα κινήματα που απέκτησαν δύναμη δεν είχαν το θάρρος ή την διάθεση να δράσουν ριζοσπαστικά αλλάζοντας την Ευρώπη και κατέληξαν μέρος του συστήματος και του προβλήματος.

Στην Ελλάδα δεν φαίνεται να υπάρχει φως στην άκρη του τούνελ. Άνθρωποι που εμπιστευτήκαμε, είτε εξ επιλογής είτε εξ ανάγκης, μόλις γεύτηκαν τους καρπούς του κοινοβουλευτισμού ξέχασαν κάθε ιδέα για την οποία δήθεν νοιάζονταν.

Ως αποτέλεσμα και της οικονομικής κρίσης, πολλές ιδέες μας χαίρουν αυξημένης απήχησης. Έχουν ξεχαστεί βέβαια τα εθνικά θέματα και ο κίνδυνος της λαθρομετανάστευσης, ωστόσο όλο και περισσότεροι στρέφονται σε έναν πιο παραδοσιακό τρόπο ζωής, κατανοούν τις αδυναμίες του κοινοβουλευτισμού και αντιστέκονται στον άκρατο καπιταλισμό.

Ωστόσο αυτή η στάση ζωής τους δεν μετουσιώνεται σε πολιτική επιλογή, αφού δεν υπάρχει κάποιο πολιτικό κίνημα το οποίο μπορεί να τους πείσει και να κερδίσει την υποστήριξη τους. Δεν θα μπω στο τρυπάκι του να εξηγήσω ποιοι δογματισμοί εμποδίζουν τα εθνοκεντρικά κινήματα να έρθουν σε επαφή με τον κόσμο που ιδεολογικά κινείται όλο και πιο κοντά στις ιδέες τους.

Σε μία τόσο δύσκολη εποχή, το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να επιστρέψω στις ιδεολογικές μου ρίζες. Στον γνήσιο εθνικισμό, τον ρομαντισμό, τον εθνοσυντηρητισμό. Στις αξίες της παράδοσης και της ταυτότητας, της αντίστασης και της αντίδρασης. Στην ισχυρη πεποίθηση ότι το κοινωνικό σύνολο που έχουμε ταχθεί να υπηρετούμε και να υποστηρίζουμε είναι σημαντικότερο από τον καθένα από εμάς ξεχωριστά.

Αυτές τις ιδεολογικές ρίζες θα υπενθυμίζω από αυτόν τον χώρο στο εξής, μένοντας όσο το δυνατόν μακρυά από τις πολιτικές εξελίξεις, με την ελπίδα ότι κάποιοι κάπου θα θυμηθούν για ποιον σκοπό αγωνιζόμαστε και κάποιοι άλλοι θα μάθουν ότι υπάρχει κι άλλος δρόμος.

30 χρόνια από την ίδρυση του Ενιαίου Εθνικιστικού Κινήματος (ΕΝ.Ε.Κ.)

του Σπύρου Παπαδόπουλου

Ο μήνας Μάιος είναι ο μήνας των λουλουδιών η φύση ομορφαίνει από τους ανθούς τα χρώματα και τις ευωδιές. Αυτός ο μήνας, ο Μάιος, είναι όμως και ο μήνας των Ελλήνων εθνικιστών! Αυτόν τον μήνα, τον Μάιο, επέλεξαν, ή μάλλον έφεραν έτσι οι συγκυρίες πριν από ακριβώς 30 χρόνια, νέοι απ’ όλη την Ελλάδα να δημιουργήσουν τον δικό τους ιδεολογικό και πολιτικό φορέα, αφού λίγους μήνες πριν ένοιωσαν στο πετσί τους και πολύ περισσότερο στην ψυχή τους την προδοσία και τον πολιτικό κυνισμό του παλαιοκομματισμού μέσα στον πολιτικό φορέα που αγωνίστηκαν σαν νεολαία του, την «Εθνική Παράταξη» το 1977 κόντρα στην Ν.Δ. του «εθνάρχη» Καραμανλή αλλά και απέναντι σε όλο το μεταπολιτευτικό κατεστημένο, δίνοντας μέσα σ’ ένα μόνο μήνα απίστευτους αγώνες μέρα-νύχτα στο δρόμο οργώνοντας την Ελλάδα και οργανώνοντας μια νεολαία (Ε.Ν.Ε.Π.) που όμοια της δεν υπήρχε σε μαζικότητα και παλμό η οποία και πήρε στις πλάτες της τον εκλογικό αγώνα φέρνοντας ποσοστό 7% και εκλέγοντας 5 βουλευτές που έμελε όμως να γίνουν οι εφιάλτες τον αγώνα των νέων, αφού όχι μόνο δεν προχώρησαν σε οργάνωση του κόμματος, με αποτέλεσμα η νεολαία – Ε.Ν.Ε.Π. να είναι το κόμμα, αλλά με πρωτοστάτη και αποστάτη τον φαύλο και παλαιοκομματικό βουλευτή και κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο της Ε.Π. Σπύρο Θεοτόκη διέλυσαν το κόμμα προσκυνώντας τον Καραμανλή και προσχωρώντας στην Ν.Δ.!

Οι λεπτομέρειες αυτής της προδοσίας δεν έχουν παρά ιστορική και μόνο σημασία που θα χρειάζονταν βιβλίο ολόκληρο για να καταγραφούν, εκείνο που έχει όμως ιδιαίτερη σημασία είναι ότι η ηγεσία της νεολαίας καθώς και το μεγαλύτερο κομμάτι της, μετά από την αναμενόμενη «φράξια» που έστησαν τα όργανα του Θεοτόκη και κατ’ επέκταση του πολιτικού κατεστημένου, αποφάσισαν να κάνουν την δική τους οριστική ΡΗΞΗ με τα πολιτικά τζάκια δημιουργώντας τον δικό τους φορέα. Η νεανική «τρέλα» οδήγησε τους νέους Έλληνες εθνικιστές στην χώρα του Ιάσονα και της Αργούς (στο Βόλο) στις 6 Μαΐου του 1979 προκειμένου να φτιάξουν την δική τους «Αργώ», το δικό τους πλήρωμα που θα τους οδηγούσαν στην δική τους «Κολχίδα», στο δικό τους «Χρυσόμαλλο δέρας»!

Τίποτε σ’ αυτή την ζωή δεν είναι τυχαίο! Ο φορέας τους θα έπρεπε να εκφράζει την ενότητα (ΕΝΙΑΙΟ), η ιδεολογία τους θα έπρεπε να εκφράζει την φυσική τάση των ανθρώπων και των εθνών (ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ) και επειδή το κόμμα δεν εκφράζει την ελεύθερη βούληση, ελεύθερων ανθρώπων το ΚΙΝΗΜΑ ολοκλήρωσε τον τίτλο του νεανικού φορέα, ΕΝΙΑΙΟ ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ (ΕΝ.Ε.Κ.).

Το δεύτερο σημαδιακό όσο και προφητικό για την εποχή εκείνη σύνθημα που αναρτήθηκε στην αίθουσα του ιδρυτικού συνεδρίου ήταν το «Προοπτική 2000»! Κάπου εκεί οριοθέτησαν οι νέοι τότε Έλληνες εθνικιστές την χρονική περίοδο της μεγάλης και τελικής πορείας προς την οριστική σύγκρουση με το πολιτικό κατεστημένο και τον παγκόσμιο σιωνισμό που είχε στοχοποιήσει τον Ελληνισμό και μεθόδευε την εξαφάνισή του. Μέχρι τότε, ο ρόλος του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ήταν η δημιουργία πολιτικού πατριωτικού κλίματος, η εκπαίδευση πολιτικών στελεχών, η ανάδειξη ιστορικών επετείων, η προβολή προσωπικοτήτων του νέου ελληνισμού (Ι.Δραγούμης, Π.Γιαννόπουλος, Ι.Συκουτρής, Ι.Μεταξάς, Γρίβας Διγενής κ.α.), η οργάνωση των νέων σε πυρήνες στα σχολεία, σε τοπικές οργανώσεις, η παρέμβαση όπου ήταν εφικτό σε συνδικαλιστικούς φορείς, στην τοπική αυτοδιοίκηση κ.λπ. θέτοντας παράλληλα και έναν μεγάλο πολιτικό στόχο, την συμμετοχή κάθε φορά στις ευρωεκλογές πιστεύοντας ότι αποστολή ενός Έλληνα εθνικιστή στο ευρωκοινοβούλιο ήταν τόσο μέσα στα θεσμικά όργανα, όσο και απευθυνόμενος στους λαούς της Ευρώπης να αποτελέσει έναν σύγχρονο κοσμοκαλόγερο, έναν νέο Κοσμά Αιτωλό με στόχο την αφύπνιση των λαών της Ευρώπης και την στροφή τους στις αξίες και τις παραδόσεις του ελληνικού πνεύματος και του ελληνικού τρόπου Ζωής, ότι στην δεξαμενή του αστείρευτου ελληνικού πνεύματος και στις πραγματικές τους ρίζες θα έπρεπε να στραφούν τα έθνη της Ευρώπης και ενωμένοι να αντισταθούμε στην αλλοτρίωση του πολιτισμού και της εθνική ιδιαιτερότητας που μεθόδευαν και υλοποιούσαν οι δυνάμεις της παρακμής και του σιωνισμού.

«Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους»! Αυτό ήταν το τρίτο σύνθημα που αναρτήθηκε στην αίθουσα του ιδρυτικού μας συνεδρίου και απευθυνόταν σε όλους εκείνους που κιότεψαν, που πρόδωσαν ιδέες και αξίες για να βολευτούν, σ’ αυτούς που συνοδοιπόρησαν με τους φαύλους παλαιοκομματικούς εναντίον της πατρίδος και του Ελληνισμού, σ’ αυτούς που έγιναν προσωπολάτρες και γλείφτες πολιτικών τζακιών, σε όσους πλούτιζαν εκμεταλλευόμενοι τον ιδρώτα και το αίμα του ελληνικού λαού.

6 Μαΐου 1979, Ενιαίο Εθνικιστικό Κίνημα. Τα δέκα και πλέον χρόνια ιδεολογικής, πολιτικής και οργανωτικής παρουσίας του δεν είναι εύκολο να καταγραφούν παρά με συστηματική έρευνα σε πολλούς-πολλούς τόμους! Οι συνθήκες και οι πολιτικές συγκυρίες εκείνης της εποχής, πριν 30 χρόνια, διαφέρουν πολύ από το σήμερα. Τότε το ζητούμενο δεν ήταν τόσο η μαζικοποίηση και το εκλογικό αποτέλεσμα όσο η ανεύρεση, εκπαίδευση και ανάδειξη αγωνιστών πρώτης γραμμής, τα γκεσέμια, οι επαναστάτες, οι συνεπείς ιδεολόγοι, αυτοί που θα κληθούν στο μέλλον να τραβήξουν το βάρος ενός άλλου σκληρού αγώνα. Η τακτική του πολιτικού ανταρτοπόλεμου που είχε επιλέξει το νεαρό τότε ΚΙΝΗΜΑ έπληξε ένθεν και ένθεν το κόμμα των πολιτικών κομμάτων (έτσι το αποκαλούσαμε) δημιουργώντας ρωγμές στο σύστημα, τις συνέπειες των οποίων σήμερα τις εισπράττουμε όσοι τις αντιλαμβανόμαστε;

Αν με ρωτήσετε αν ο Μάιος του 1979 άξιζε τον κόπο χωρίς σκέψη θα απαντούσα ΝΑΙ! Κανένας αγώνας δεν πάει χαμένος, πολύ περισσότερο ο αγώνας νέων ανθρώπων! Τα μηνύματα εκείνης της εποχής αποτελούν την αναγκαιότητα του σήμερα:

* Δίνουμε πρόσωπο στο χάος, το πρόσωπό μας
* Η αυριανή Ελλάς ανήκει σ’ εμάς, είμαστε οι δημιουργοί της
* Στα χέρια των νέων ο αγώνας
* Οι γόρδιοι δεσμοί δεν λύνονται, κόβονται!
* ΝΑΙ στην Ευρώπη των Εθνών, ΟΧΙ των πολυεθνικών
* Λαέ πολέμα σε πνίξανε στο ψέμα!
* Συνοδοιπόροι και μπολσεβίκοι, αυτή η γη δεν σας ανήκει
* Δεκέμβριος ’44: θυμάσαι ή κοιμάσαι;
* ΟΧΙ στη λήθη, είναι παραμύθι
* ΟΧΙ στην αναγνώριση των φονιάδων
* Ζήτω ο Έλληνας εργάτης
* Κύπρος ’74: την πούλησαν για να ξαναγυρίσουν
* Σλαύοι: κάτω τα χέρια απ’ τη Μακεδονία
* Στον τοίχο οι εμπρηστές!
* Παιδεία εθνική, όχι κομματική
* Αντισταθείτε στην εξαθλίωση
* Λαέ θυμήσου τη σκλάβα αδελφή σου
* Η Βόρειος Ήπειρος είναι Ελληνική!
* Μόνο συνεχείς αγώνες χτίζουν Έθνη για αιώνες
* Λαός - Στρατός - Εθνικισμός

Τα πιο πάνω ήταν μερικά μόνο από τα συνθήματα που βγαλμένα μέσα από την αστείρευτη δεξαμενή του ελληνικού ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ κοσμούσαν αφίσες, πανό κ.λπ. δίνοντας το στίγμα της ιδεολογικής ταυτότητας και της πολιτικής προέκτασης στον καθημερινό, επίμονο, επίμονο και ανυποχώρητο αγώνα των νέων εθνικιστών ανοίγοντας τα πρώτα μονοπάτια που οδήγησαν στο σήμερα και θα οδηγήσουν και στο Αύριο τον Ελληνισμό.

Στην παρούσα επιγραμματική αναφορά με προέτρεψε ο γνωστός για τον συναισθηματικό του κόσμο συναγωνιστής μου Γιάννης Γιαννάκενας με τον οποίο βρεθήκαμε στο ίδιο μετερίζι αγώνος εκείνα τα χρόνια που σημάδεψαν ανεξίτηλα τον μετέπειτα τρόπο ζωής μας αφού ο Εθνικισμός σε πείσμα των αδαών και ημιμαθών για μας δεν είναι ιδεολογία, αλλά τρόπος ζωής!

Όμως επειδή κανείς δεν προκύπτει από παρθενογένεση οφείλω να καταθέσω εδώ ότι πριν ιδρύσεως του ΕΝ.Ε.Κ. προϋπήρξαν εθνικιστικές οργανώσεις, κινήσεις κ.λπ. που έβαζαν καθένας το δικό του θεμέλιο λίθο, όπως και στην μετά ΕΝ.Ε.Κ. εποχή αξιόλογες προσπάθειες συνέχισης και διατήρησης της εθνικιστικής φλόγας. Το ΕΝ.Ε.Κ. όμως υπήρξε ένα πραγματικό νεανικό λαϊκό ΚΙΝΗΜΑ το οποίο χάραξε τους ορίζοντες του νέου Ελληνισμού, άνοιξε τα μονοπάτια αγώνος που θα οδηγούσαν στη λευτεριά και στην ανατροπή του κατεστημένου της παρακμής, υπέδειξε την τακτική του πολιτικού ανταρτοπόλεμου, δημιούργησε ιδεολογικό πλαίσιο που «δόγμα του» ήταν ότι ο Εθνικισμός δεν είναι δόγμα, αλλά δύναμις θελήσεως και καθημερινού αγώνος, έφτιαξε στελέχη και συνειδήσεις Ελληνικές, οριοθέτησε την προοπτική και προσδιόρισε τον στρατηγικό στόχο που ήταν η εξουσία όχι όμως σαν αυτοσκοπός αλλά σαν μέσον για την επίτευξη των μεγάλων προσδοκιών και οραμάτων του Ελληνισμού, και τέλος, της εκπλήρωσης της οικουμενικής αποστολής και του προορισμού των Ελλήνων που είναι ο εξανθρωπισμός της οικουμένης!

Ο ιστορικός κύκλος του ΕΝ.Ε.Κ έκλεισε εδώ και πολλά χρόνια, οι μαθητές του όμως σκόρπισαν σ’ όλα τα μήκη και πλάτη του Ελληνισμού, υπάρχουν, διδάσκουν ενεργούν για τον Ελληνισμό, στρατευμένοι σε νέο μετερίζι συνεχίζουν τον αδιάκοπο πεισματικό αγώνα πιστοί στον όρκο τους και αποφασισμένοι να υλοποιήσουν τα οράματά τους φθάνοντας στον στρατηγικό τους στόχο. Για να δώσουμε πρόσωπο στο χάος πρέπει να φέρουμε πιο γρήγορα το μέλλον! Είμαστε δύναμις!

Αποσπάσματα ομιλιών

Από το συνέδριο «Η δικιά μας Ευρώπη. Λαοί και παραδόσεις ενάντια στις μεγάλες δυνάμεις και τις τράπεζες» της Forza Nuova:

Η δικιά μας Ευρώπη πρέπει να βασιστεί πάνω στον Ελληνικό Πολιτισμό , πάνω στο σεβασμό των συνόρων μας , των παραδόσεων μας και των Εθνικών ταυτοτήτων μας και κάτι τέτοιο δεν μπορεί να επιτευχθεί με την παγκοσμιοποίηση αλλά και την είσοδο της τουρκίας στην Ε.Ε. Διότι τότε εκατομμύρια τούρκων θα εγκατασταθούν νόμιμα σε όλες τις χώρες μας , θα έχουν δικαίωμα να εκλέγουν και να εκλέγονται , θα κουβαλήσουν μαζί τους τις συνήθειες τους , την νοοτροπία τους , την θρησκεία τους. Ἐπειτα από κάποια χρόνια με τον ραγδαία αυξανόμενο ρυθμό των γεννήσεων τους θα ξεπεράσουν σε αριθμό εμάς , τους αληθινούς Ευρωπαίους

Στρ. Καρανικολάου, Πρώτη Γραμμή

Το ΒΝΡ δέχεται επιθέσεις από το σύστημα . «Παγώνουν» τους τραπεζικούς λογαριασμούς μας , στοχοποιούν τα μέλη μας , δεχόμαστε δολοφονικά χτυπήματα , όμως ο κόσμος αναγνωρίζει την προσφορά μας στην κοινωνία. Σε αυτές τις ευρωεκλογές το ΒΝΡ θα είναι στην Ευρωβουλή. Σύμφωνα με δημοσκοπήσεις στο Λήντς έχουμε το 23% , στο Κέντ το 40% , ενώ στο Μάντσεστερ και στο Λίβερπουλ παρουσιαζόμαστε πολύ δυνατοί

S. Darby, British National Party

Όσον αφορά την Τουρκία είναι εξωφρενικό η Ευρώπη να θέλει να την ενσωματώσει στους κόλπους της. Μεταξύ όλων ημών των Εθνικιστών υπάρχει μία ενότητα που μας βοηθάει να ξεπεράσουμε τις όποιες διαφορές μας. Εθνικιστές όλου του κόσμου , ενωθείτε. Έχουμε τους ίδιους αντιπάλους . Το δικό μας εθνικό αίσθημα είναι μοντέρνο , είναι ειρηνικό . Υπερασπιζόμαστε τις δικές μας Εθνικές ταυτότητες , την δικιά μας αληθινή Ευρώπη

Br. Gollnisch, Front National

Κάθε λαός πρέπει να βρίσκεται στην γη του και κάθε γη να ανήκει στον λαό της . Ο Μαρξισμός πέθανε το 1989 , τώρα ο εχθρός μας , είναι ο καπιταλισμός.
Η Ευρώπη θα αναγεννηθεί , μία Ευρώπη Ελληνική , Ρωμαϊκή και Χριστιανική που θα εκτείνεται από την Πορτογαλία μέχρι τα Ουράλια όρη . Λέμε ναι στην είσοδο της Ρωσίας και όχι σε αυτήν της Τουρκίας .

R. Fiore, Forza Nuova

Γιατί είμαστε οικολόγοι;

Το ερώτημα αυτό έχει πράγματι την αξία του, την στιγμή μάλιστα που στις μέρες μας οι πάντες διεκδικούν οικολογικά εύσημα. Από κράτη, κυβερνήσεις και κόμματα, έως βιομηχανίες και περιθωριακές κοινωνικές ομάδες. Τι επιπλέον έχουμε να προσφέρουμε και εμείς σε όλο αυτό τον διαρκώς διευρυνόμενο κύκλο;

Πραγματικά τίποτα. Φιλοδοξία μας δεν είναι να αναγνωρισθούμε σαν μια τίμια έστω ομάδα που διεκδικεί μια θέση ουραγού στο σημερινό παζάρι του καταναλωτισμού. Γιατί αυτό πραγματικά αποτελούν οι κατ’ επάγγελμα «οικολόγοι» και «πράσινοι» των ημερών μας, μια άλλη όψη του αλλοτριωμένου αυτού συστήματος. Φτηνή «οικολογία» με υπόγειες χρηματοδοτήσεις, δήθεν life style που φαντασιώνεται πως είναι επαναστατικό, ξεπεσμένος χιππισμός χαμένος στις παραισθήσεις, νεοπλουτίστικη ματαιοδοξία, εύκολη διασκέδαση και άλλα πολλά.

Για μας η οικολογία βρίσκεται στο κέντρο της κοσμοθεωρίας μας. Όπως ο άνθρωπος αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της φύσης, έτσι σε ευρύτερο επίπεδο οι λαοί και τα έθνη αποτελούν οργανικό τμήμα του φυσικού τους περιβάλλοντας. Σε αυτό γεννιούνται, από αυτό βλασταίνουν, με αυτό ακμάζουν και μεγαλουργούν. Είναι αδύνατο να συλλάβει κανείς την ουσία του ελληνικού πολιτισμού, τους μύθους του, τις παραδόσεις του, την αισθητική του, την πρότασή του για τον άνθρωπο δίχως την ελληνική φύση. Ο Παρθενώνας είναι αξεπέραστο μνημείο τέχνης γιατί φτιάχτηκε από ανθρώπους που γεννήθηκαν κάτω από τον αττικό ουρανό, που ζυμώθηκαν μέσα από το ελληνικό φως, την πέτρα, το μάρμαρο, το πεύκο, το γαλάζιο της ελληνικής θάλασσας.

Ποιο μπορεί να είναι το μέλλον αυτού του λαού σήμερα; Σήμερα που τα δάση μας καίγονται για να θησαυρίσουν οι πολυεθνικές και οι κακομαθημένοι νεόπλουτοι του συστήματος. Σήμερα που ο μισός πληθυσμός ζει στην πιο απάνθρωπη πόλη της Ευρώπης, με το λιγότερο πράσινο, δίχως ανοικτούς χώρους, σε τερατώδη κτίρια, με τα μνημεία του παρελθόντος μας καλυμμένα από άμορφες μάζες τσιμέντου, μέσα σε δρόμους γεμάτους σκουπίδια και βρώμα. Σήμερα που οι ελληνικές θάλασσες δέχονται χιλιάδες τόνους μαζούτ, που οι αιγιαλοί γίνονται κομμάτια επιχειρήσεων, που οι παραλίες έφτασαν να αποτελούν προνόμιο μονάχα των χλιδάτων και των κονομημένων.

Κανείς δεν μπορεί να παραγνωρίσει πως το οικολογικό πρόβλημα έχει παγκόσμια διάσταση. Όλοι οι επιστήμονες, ανεξαιρέτως πολιτικής τοποθέτησης, αναγνωρίζουν πως στον αιώνα που ζούμε θα συμβούν τρομερές αλλαγές στο περιβάλλον. Αλλαγές που θα επηρεάσουν όχι απλώς την ανθρώπινη καθημερινότητα αλλά θα θέσουν σε κίνδυνο την ίδια την επιβίωση του ανθρώπου. Απέναντι σε μια τέτοια προοπτική κανείς δεν μπορεί να κλείσει τα μάτια του.

Το ζήτημα για μας είναι τι κάνουμε; Ακολουθούμε το ρεύμα των επαγγελματιών «οικολόγων» που ρίχνουν κροκοδείλια δάκρυα για την καταστροφή του Αμαζόνιου και την εξαφάνιση της πανίδας στην Κένυα, την ίδια στιγμή που χρηματοδοτούνται υπόγεια από κυβερνήσεις για τις «ανησυχίες» τους; Φυσικά όχι. Για μας η διάσωση της φύσης σε παγκόσμιο επίπεδο ξεκινάει μέσα από την προάσπιση της φύσης στην ίδια μας την πατρίδα. Σκεφτόμαστε παγκόσμια αλλά πράττουμε και ενεργούμε τοπικά και εθνικά. Απαιτούμε το οικολογικό ζήτημα να λάβει προτεραιότητα εθνικού ζητήματος. Όχι διότι θέλουμε να είμαστε και εμείς μέσα στη μόδα, αλλά διότι αποτελεί κεντρικό βραχίονα της πολιτικής μας. Γιατί μονάχα μια πολιτική που έχει επίκεντρο τον άνθρωπο και το έθνος μπορεί να είναι οικολογική αλλά και γιατί μονάχα το οικολογικό πρόβλημα μπορεί να λυθεί ως πολιτικό ζήτημα του ίδιου του λαού και του έθνους.

Αλέξανδρος Γκίκας

Εσωστρέφεια ή ανικανότητα;

Αν κάποιος τους τελευταίους μήνες ασχολούταν συστηματικά με το να παρακολουθεί τα λεγόμενα και γραφόμενα στον πατριωτικό "χώρο", θα πίστευε ότι στην χώρα μας υπάρχει ένα τεράστιο κίνημα, με καταβολές από την δεκαετία του 1950, συνεχή και αδιάκοπη αγωνιστική δράση, που εμποδίζεται να καταλάβει την εξουσία λόγω της ύπαρξης ενός και μόνο εμποδίου. Tου κόμματος του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού που με κάποιο "δόλιο" και σατανικό τρόπο, παρεμποδίζει μία καθόλα έτοιμη … επανάσταση! Ότι ίσως κρατάει τα κλειδιά από τις "αποθήκες με τα άρματα" και δεν τα δίνει σε αυτούς που είναι έτοιμοι να τα χρησιμοποιήσουν.

Δυστυχώς

Το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγω είναι ότι ο εθνικιστικός χώρος είναι την συγκεκριμένη στιγμή, εντελώς ανώριμος να διαχειριστεί την ώθηση που του προσφέρθηκε από την είσοδο του ΛΑΟΣ στην Βουλή. Είναι ανώριμος να καταρτίσει στόχους και να πλησιάσει τον ελληνικό λαό. Τα αίτια για αυτό είναι πολλά. Και γι' αυτό περιορίζεται σε μία ακατάληπτη εσωστρέφεια!

Μία εσωστρέφεια η οποία όχι μόνο απλά του στερεί την δυνατότητα να μαζικοποιηθεί και να καταφέρει την πολυπόθητη παρέμβαση στην κοινωνία, αλλά ίσα - ίσα το αφήνει έρμαιο σε όποιες τυχόν προσπάθειες περιορισμού και πολυδιάσπασής του, με σκοπό να επιστρέψει στις μέρες άλλων δεκαετιών, με την πολιτική απομόνωση και το περιθώριο ως βιότοπο.

Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Γιατί ένα μεγάλο μέρος του χώρου "ξεσπαθώνει" κατά της πρώτης (κατά την διάρκεια της δικής μου τουλάχιστον ζωής) επιτυχημένης πολιτικής έκφρασης του πατριωτικού χώρου (το "επιτυχημένη" δεν αφορά στην εκλογική επιτυχία, αλλά στην δυνατότητα παρέμβασης στην μάζα του ελληνικού λαού). Γιατί αυτή η τόσο δριμεία και αφοριστική κριτική έναντι του ΛΑΟΣ, την ίδια στιγμή που δεν υπάρχει κανένας άλλος οργανισμός που να μπορεί να κινηθεί πολιτικά, εκπροσωπώντας, έστω τμηματικά τον "χώρο"; Τι έχουν να αντιπροτείνουν τελικά; Κάτι όμως που να μας οδηγήσει μπροστά!

Σε καμιά περίπτωση δεν απορρίπτω τους ισχυρισμούς που μιλούν για λανθασμένες κινήσεις από τον ΛΑΟΣ και τον Γ. Καρατζαφέρη, τόσο πολιτικά, όσο και επικοινωνιακά. Για ιδεολογικά λάθη σίγουρα δεν μπορεί κάποιος να τον κατηγορήσει, αφού ποτέ ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ δεν έχει αυτοπροσδιοριστεί με ακρίβεια. Αλλά και ούτε ισχυρίσθηκε ποτέ ότι είναι ο "θεόσταλτος μεσσίας" που θα μας σώσει. Κατάφερε όμως κάποια πράγματα τα οποία δεν είχε καταφέρει κανείς τα προηγούμενα 20 χρόνια.

Δεν θυμάται κανείς τις εποχές που ο "πατριωτικός χώρος" ήταν ένα σύνολο οργανώσεων - κομματιδίων, που ως κύριο σκοπό ύπαρξης είχαν το να αντιπαρατίθενται μεταξύ τους; Ο ΛΑΟΣ φταίει που κατάφερε να συσπειρώσει γύρω του κάποιον κόσμο, ικανό για να τον ωθήσει στο 3,8%; Θα μπορούσε ίσως να ήταν και 5 ή και 6%! Αλλά πριν τον ΛΑΟΣ, ο χώρος απλά μετρούσε υποδιαστολές.

Ή μήπως φταίει ο κ. Καρατζαφέρης, που κανείς πριν από αυτόν δεν είχε καταφέρει να κάνει κάτι παρόμοιο;

Οι υπερβολές

Είναι εντελώς διαφορετικό το να κρίνεις κινήσεις και το να επισημαίνεις τα κακώς κείμενα, από το να αφορίζεις μία προσπάθεια, στην οποία συμμετέχουν αρκετοί δοκιμασμένοι εθνικιστές και οι οποίοι ακούνε τον .. εξάψαλμο, επειδή δεν προτιμούν να δραστηριοποιηθούν σε ένα "παρεΐστικο κλίμα".

Αυτή την στιγμή γύρω μας η κοινωνία συνταράσσεται από την πίεση της παγκοσμιοποίησης. Αυτή την στιγμή η ελληνική κοινωνία βρίσκεται αντιμέτωπη με έναν κυκλώνα που απειλεί να γκρεμίσει τα θεμέλιά της. Και εμείς θα ασχοληθούμε με το αν κατέθεσε στεφάνι στο Πολυτεχνείο ο Βαϊτσης Αποστολάτος ή απλά παρέστη (αλλά παραβλέπουμε την παρουσία μετά από χρόνια βουλευτή στο Βίτσι, του Ηλία Πολατίδη)…. Ας αφήσουμε κατά μέρος τον ιστορικό ρεβανσισμό και ας επικεντρωθούμε στην πραγματικότητα.

Οι συμπολίτες μας, οι συνέλληνες αλλά και όλοι οι ευρωπαϊκοί λαοί πλήττονται από την μετανάστευση. Και εμείς προσπαθούμε να προσδιορίσουμε τις πολιτικές διαφορές μεταξύ συλλογικοτήτων του 1975. Ας βάλουμε κάποια γεγονότα σε μία ζυγαριά. Και ας μετρήσουμε τι θα πρέπει να μας απασχολεί ως προσωπικότητες περισσότερο. Τα χρόνια που απομένουν στην Ελλάδα, πριν την πλήρη μεταμόρφωσή της, υπό την ασφυκτική πίεση των κατεστημένων ΜΜΕ σε μία πολυπολιτισμική και πολυφυλετική κοινωνία, δεν είναι πολλά. Και εννοώ μέχρι η ζημιά να έχει λάβει τέτοιες διαστάσεις ώστε να μην μπορεί να διορθωθεί. Τα χρόνια που απομένουν πριν η ελληνική νεολαία μεταβληθεί σε μία άχρωμη μάζα, δίχως ρίζες και εθνική συνείδηση είναι ακόμη λιγότερα. Η κυρία Ρεπούση και η παρέα της το έχουν αναλάβει.

Αυτά είναι τα πρωτεύοντα. Η προστασία των αδελφών μας στην Β. Ήπειρο και στην Κύπρο είναι το σημαντικό θέμα. Οι τράπεζες είναι το σημαντικό θέμα. Και όχι οι λεκτικοί βερμπαλισμοί ενός αρχηγού πολιτικού κόμματος.

Κάποιοι έκαναν την επιλογή να συμμετέχουν στον πολιτικό στίβο. Και οι μισοί του χώρου, τους ζητάνε να ξεκινήσουν με τα κορδόνια τους δεμένα μεταξύ τους. Γιατί αυτό ζητούν με τους περιορισμούς που θέλουν να επιβάλλουν.

Σίγουρα αυτό δεν αφορά την γενικότερη κριτική προς τον ΛΑΟΣ. Γιατί θα ήμουν παρανοϊκός να ισχυριζόμουν κάτι τέτοιο, την ίδια στιγμή που από αυτή την εφημερίδα, τα έχουμε "χώσει" προς Καλλιρρόης. Και θα συνεχίσουμε να το κάνουμε. Αυτό σημαίνει κριτική.

Το πρόβλημα έρχεται, όταν η κριτική γίνεται μονομανία. Όταν η κριτική γίνεται καταστροφολογία. Και όταν η κριτική γίνεται αντικείμενο σπέκουλας.

Φυσικά και ο καθένας από εμάς έχει δικαίωμα στο να διαφωνεί με ένα κόμμα και να μην θέλει να συμμετάσχει. Θα πρέπει όμως να προσδιορίσει πρώτα από όλα το τι θέλει να κάνει και όχι το τι δεν θέλει να κάνει. Το να βρίσκεται μία ομάδα ανθρώπων παγωμένη και ακινητοποιημένη… περιμένοντας, μουρμουρίζοντας και γκρινιάζοντας το μοναδικό που κάνει είναι να προκαλεί φθορά.

Δημήτρης Παπαγεωργίου